اگر اطراف ایمپلنت دندانتان قرمز شده، موقع مسواک زدن خون می‌آید یا حتی متوجه خروج چرک شده‌اید، احتمالاً اولین سؤالی که به ذهنتان می‌رسد این است: «نکند ایمپلنتم عفونت کرده؟»
خبر خوب این است که دیدن این علائم لزوماً به معنی از دست رفتن ایمپلنت دندان نیست. خیلی از مشکلات اطراف ایمپلنت، اگر به‌موقع تشخیص داده شوند، قابل کنترل هستند. نکته مهم اینجاست که نباید صبر کنیم تا درد شدید یا لق شدن ایمپلنت اتفاق بیفتد.
از طرف دیگر، هر درد یا قرمزی هم الزاماً «عفونت ایمپلنت دندان» نیست. در دندانپزشکی، مشکلات اطراف ایمپلنت با توجه به شدت و محل درگیری، به شکل‌های مختلفی بررسی می‌شوند.
دو اصطلاح مهم که احتمالاً در مراجعه به دندانپزشک با آنها روبه‌رو می‌شوید، موکوزیت اطراف ایمپلنت و پری ایمپلنتیت هستند.
موکوزیت بیشتر بافت نرم اطراف ایمپلنت را درگیر می‌کند؛ اما در پری ایمپلنتیت، التهاب به استخوان اطراف ایمپلنت هم رسیده و باعث تحلیل آن می‌شود.
به همین دلیل، اگر اطراف ایمپلنتتان متورم شده، خونریزی می‌کند، چرک می‌بینید، بوی بد یا طعم ناخوشایند مداوم دارید یا احساس می‌کنید ایمپلنت یا روکش آن لق شده، بهتر است منتظر نمانید که مشکل خودش برطرف شود.
عناوین مقاله «عفونت ایمپلنت دندان؛ علائم، تشخیص و روش های درمان در سال 2026»:
«عفونت ایمپلنت دندان» اصطلاحی است که بین مردم زیاد استفاده می‌شود، اما از نظر علمی موضوع کمی دقیق‌تر از این حرف‌هاست.
باکتری‌ها و پلاک دندانی می‌توانند اطراف ایمپلنت جمع شوند. اگر این تجمع ادامه پیدا کند، لثه اطراف ایمپلنت ملتهب می‌شود. در این مرحله معمولاً با موکوزیت اطراف ایمپلنت روبه‌رو هستیم.
اما اگر التهاب پیشرفت کند و استخوانی که ایمپلنت را در جای خود نگه داشته هم شروع به تحلیل رفتن کند، بیماری وارد مرحله جدی‌تری به نام پری ایمپلنتیت می‌شود.
تفاوت این دو مرحله خیلی مهم است؛ چون التهاب لثه با تحلیل استخوان یکی نیست و طبیعتاً درمانشان هم یکسان نخواهد بود. به زبان ساده، اگر فقط لثه درگیر باشد، شرایط با زمانی که استخوان اطراف ایمپلنت هم از دست رفته متفاوت است.
یکی از نکاتی که خیلی از بیماران نمی‌دانند این است که بیماری اطراف ایمپلنت دندان همیشه با درد شدید شروع نمی‌شود.
ممکن است مدتی فقط هنگام مسواک زدن کمی خون ببینید و تصور کنید مسئله مهمی نیست. حتی ممکن است هیچ دردی نداشته باشید، اما التهاب در حال پیشرفت باشد.
علائم هشداردهنده می‌توانند شامل این موارد باشند:
یک نکته مهم درباره لق شدن ایمپلنت: اگر خود پایه ایمپلنت دندان بعد از گذشت دوره ترمیم لق شده است، موضوع را جدی بگیرید.
در چنین شرایطی استفاده خودسرانه از دهان‌شویه یا آنتی‌بیوتیک راه‌حل نیست. باید مشخص شود علت لق شدن چیست و آیا ایمپلنت دندان هنوز قابلیت حفظ شدن دارد یا نه.
برای اینکه موضوع ساده‌تر شود، این دو وضعیت را کنار هم ببینیم:
| وضعیت | چه چیزی درگیر شده؟ | تحلیل استخوان | وضعیت بیماری |
|---|---|---|---|
| سلا‌مت اطراف ایمپلنت | بافت‌ها سالم هستند | وجود ندارد | طبیعی |
| موکوزیت اطراف ایمپلنت | بیشتر بافت نرم | معمولاً وجود ندارد | با درمان مناسب قابل کنترل و برگشت‌پذیر است |
| پری ایمپلنتیت | بافت نرم و استخوان | وجود دارد | نیازمند درمان تخصصی و پیگیری طولانی‌مدت است |
در موکوزیت، تمرکز اصلی روی کنترل پلاک و التهاب است.
اما در پری ایمپلنتیت، ماجرا کمی پیچیده‌تر می‌شود. علاوه بر التهاب، باید میزان تحلیل استخوان، شکل ناحیه آسیب‌دیده، وضعیت روکش و عوامل خطر بیمار هم بررسی شوند.
اگر بخواهیم خیلی ساده بگوییم، تجمع پلاک و بیوفیلم اطراف ایمپلنت یکی از عوامل اصلی شروع بیماری است. اما همه‌چیز به مسواک زدن یا نزدن خلاصه نمی‌شود.
عوامل مختلفی می‌توانند احتمال بروز بیماری اطراف ایمپلنت را بیشتر کنند.
اگر قبل از ایمپلنت دچار بیماری لثه یا پریودنتیت بوده‌اید، مراقبت از لثه اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.
کنترل بیماری لثه قبل و بعد از کاشت ایمپلنت می‌تواند در سلا‌مت طولانی‌مدت ایمپلنت نقش مهمی داشته باشد.
سیگار فقط برای ریه‌ها مشکل‌ساز نیست. سلا‌مت لثه و بافت‌های اطراف ایمپلنت هم می‌تواند تحت تأثیر مصرف دخانیات قرار بگیرد.
به همین دلیل، اگر ایمپلنت دارید، ترک سیگار یکی از کارهایی است که ارزش جدی گرفتن دارد.
دیابت، به‌خصوص وقتی به‌خوبی کنترل نشده باشد، می‌تواند با افزایش خطر مشکلات اطراف ایمپلنت ارتباط داشته باشد.
اگر دیابت دارید، بهتر است دندانپزشک هم از وضعیت بیماری و داروهای شما اطلاع داشته باشد.
گاهی بیمار مرتب مسواک می‌زند، اما باز هم اطراف ایمپلنت به‌خوبی تمیز نمی‌شود.
چرا؟ چون تمیز کردن اطراف یک ایمپلنت با یک دندان طبیعی کاملاً یکسان نیست. بسته به شکل روکش و شرایط دهان، ممکن است به نخ مخصوص، برس بین‌دندانی یا روش‌های دیگری برای تمیز کردن نیاز داشته باشید.
گاهی مشکل از بی‌توجهی بیمار نیست.
اگر طراحی روکش به شکلی باشد که دسترسی به اطراف ایمپلنت سخت شود، تمیز کردن آن ناحیه هم دشوارتر خواهد شد و پلاک راحت‌تر جمع می‌شود.
به همین دلیل، طراحی و وضعیت پروتز هم در بررسی سلا‌مت ایمپلنت اهمیت دارد.
محل قرارگیری ایمپلنت، وضعیت استخوان، ضخامت و شرایط بافت نرم اطراف آن و عوامل دیگری که مربوط به محل کاشت هستند، می‌توانند روی سلا‌مت ایمپلنت تأثیر بگذارند.
این سؤال را خیلی از بیماران می‌پرسند. واقعیت این است که نمی‌توان سلا‌مت ایمپلنت دندان را فقط به اسم یک برند نسبت داد.
کیفیت سیستم ایمپلنت و انجام صحیح درمان اهمیت دارد، اما ماجرا به همین‌جا ختم نمی‌شود. بهداشت دهان، سابقه بیماری لثه، سیگار، دیابت، طراحی روکش، محل قرارگیری ایمپلنت و مراقبت‌های بعد از درمان همگی مهم هستند.
پس اگر کسی به شما گفت «فقط چون فلان برند را انتخاب کرده‌ای، دیگر هیچ مشکلی برای ایمپلنت دندان پیش نمی‌آید»، بهتر است با احتیاط به چنین ادعایی نگاه کنید.
اگر می‌خواهید بیشتر درباره برند های ایمپلنت دندان بدانید، مقاله مقایسه 4 برند ایمپلنت دندان؛ کدام برند ایمپلنت ارزان تر است؟ را مطالعه کنید.
گاهی بیمار به مطب مراجعه می‌کند و می‌گوید: «فکر کنم ایمپلنتم عفونت کرده.»
اما برای تشخیص دقیق، فقط نگاه کردن به لثه کافی نیست. دندانپزشک یا متخصص لثه معمولاً چند مورد را در کنار هم بررسی می‌کند.
رنگ لثه، میزان تورم، خونریزی و وجود ترشح بررسی می‌شود.
با وسیله‌ای مخصوص، عمق ناحیه اطراف ایمپلنت اندازه‌گیری می‌شود. اگر اندازه‌گیری‌های قبلی وجود داشته باشد، پزشک می‌تواند تغییرات را با گذشته مقایسه کند.
این مقایسه خیلی ارزشمند است؛ چون گاهی یک عدد به‌تنهایی اطلاعات کاملی به ما نمی‌دهد.
خونریزی یا وجود ترشح هنگام معاینه می‌تواند نشانه التهاب اطراف ایمپلنت دندان باشد.
برای اینکه مشخص شود استخوان اطراف ایمپلنت دندان چه وضعیتی دارد، ممکن است عکس رادیوگرافی گرفته شود.
مقایسه عکس جدید با تصاویر قبلی هم می‌تواند به تشخیص تغییرات استخوانی کمک کند.
گاهی مشکل اصلی از خود ایمپلنت شروع نشده است.
ممکن است شکل روکش باعث شود بیمار نتواند اطراف آن را به‌خوبی تمیز کند. در این شرایط، فقط درمان لثه کافی نیست و باید وضعیت پروتز هم بررسی شود.
در بیشتر موارد، تشخیص بیماری اطراف ایمپلنت بر اساس معاینه، اندازه‌گیری اطراف ایمپلنت و بررسی‌های تصویربرداری انجام می‌شود.
بنابراین قرار نیست هر فردی که اطراف ایمپلنتش التهاب دارد، حتماً آزمایش میکروبیولوژی بدهد.
آزمایش‌های مربوط به باکتری‌ها ممکن است در شرایط خاص کاربرد داشته باشند، اما انجام آنها برای همه بیماران یک مرحله روتین محسوب نمی‌شود.
اینجا یک نکته مهم وجود دارد: درمان عفونت یا بیماری اطراف ایمپلنت برای همه افراد یک نسخه ثابت ندارد. شدت بیماری، میزان تحلیل استخوان، وضعیت روکش، عوامل خطر و واکنش بدن به درمان، همگی در انتخاب روش درمان تأثیر دارند.
اگر عفونت با التهاب و آسیب بافت‌های اطراف ایمپلنت همراه باشد، ممکن است درمان‌های تخصصی لثه لازم باشد. برای آشنایی بیشتر با روش‌های درمانی، می‌توانید راهنمای جراحی لثه در رشت را نیز مطالعه کنید.
در قدم اول باید ببینیم چه چیزی باعث ادامه التهاب شده است.
ممکن است لازم باشد:
این مرحله ساده به نظر می‌رسد، اما واقعاً بخش مهمی از درمان است. حتی اگر در نهایت جراحی لازم باشد، باز هم کنترل عوامل خطر و بهداشت دهان اهمیت خودش را از دست نمی‌دهد.
درمان حرفه‌ای می‌تواند به حذف پلاک، بیوفیلم و رسوبات اطراف ایمپلنت کمک کند.
البته این کار با جرم‌گیری معمول دندان‌ها یکسان نیست. ابزار و روش مورد استفاده باید با توجه به نوع سطح ایمپلنت، محل التهاب و شرایط بیمار انتخاب شود.
هدف فقط این نیست که امروز اطراف ایمپلنت تمیز شود؛ هدف این است که شرایطی ایجاد کنیم که بیمار بتواند از این به بعد هم آن ناحیه را به‌خوبی تمیز نگه دارد.
نه، همیشه. این شاید یکی از مهم‌ترین نکاتی باشد که باید درباره درمان عفونت ایمپلنت دندان بدانید.
وقتی بیمار اطراف ایمپلنتش چرک یا التهاب می‌بیند، ممکن است اولین فکرش این باشد که یک آنتی‌بیوتیک مصرف کند و مشکل تمام شود.
اما بیماری اطراف ایمپلنت همیشه با آنتی‌بیوتیک به‌تنهایی برطرف نمی‌شود.
آنتی‌بیوتیک در شرایط خاص می‌تواند بخشی از درمان و به‌عنوان درمان کمکی استفاده شود، اما جای درمان علت اصلی بیماری، پاک‌سازی ناحیه یا در صورت نیاز جراحی را نمی‌گیرد.
مطالعات جدید سال 2026 هم درباره نقش آنتی‌بیوتیک در درمان پری ایمپلنتیت در حال بررسی هستند و نتایج نشان می‌دهند که برخی رژیم‌ها ممکن است در کنار درمان اصلی به بهبود بعضی شاخص‌های بالینی کمک کنند؛ با این حال، هنوز نمی‌توان یک نسخه یکسان برای همه بیماران تجویز کرد.
پس اگر اطراف ایمپلنتتان مشکل پیدا کرده، خودسرانه آموکسی‌سیلین، مترونیدازول یا آنتی‌بیوتیک دیگری مصرف نکنید.
اینکه چه دارویی، با چه دوزی و اصلاً آیا آنتی‌بیوتیک لازم است یا نه، باید بعد از تشخیص مشخص شود.
اگر درمان غیرجراحی نتواند بیماری را به اندازه کافی کنترل کند، یا شکل و میزان تحلیل استخوان به شکلی باشد که نیاز به مداخله بیشتری داشته باشد، ممکن است جراحی مطرح شود.
بسته به شرایط بیمار، روش‌های مختلفی وجود دارد؛ از جمله:
اینکه کدام روش مناسب است، بدون معاینه دقیق قابل تعیین نیست.
گاهی بله، اما نه در همه شرایط. اگر شکل و اندازه نقص استخوانی مناسب باشد، ممکن است بتوان از روش‌های بازسازی استخوان برای کمک به ترمیم ناحیه استفاده کرد.
اما یک نکته را نباید فراموش کرد: هیچ روش بازسازی استخوانی را نمی‌توان برای همه بیماران یک راه‌حل قطعی دانست. میزان تحلیل استخوان، شکل نقص، وضعیت بافت نرم و شرایط خود ایمپلنت در تصمیم‌گیری نقش دارند.
بنابراین اگر جایی شنیدید «با این روش استخوان اطراف هر ایمپلنتی صددرصد برمی‌گردد»، بهتر است کمی محتاط باشید.
لیزر در سال‌های اخیر در درمان بیماری‌های اطراف ایمپلنت مورد توجه قرار گرفته و در بعضی روش‌های درمانی استفاده می‌شود.
اما یک نکته مهم وجود دارد: لیزر را نباید به‌عنوان یک درمان جادویی یا جایگزین تمام روش‌های استاندارد در نظر گرفت.
مطالعات جدید نتایج امیدوارکننده‌ای نشان داده‌اند، اما تفاوت در نوع لیزر، طول موج، توان دستگاه و روش استفاده باعث شده هنوز یک پروتکل واحد که برای همه بیماران بهترین باشد، وجود نداشته باشد.
اگر دندانپزشک برای شما درمان با لیزر پیشنهاد کرد، بد نیست بپرسید:
«لیزر در مورد من دقیقاً چه کمکی می‌کند و قرار است بخشی از کدام برنامه درمانی باشد؟»
این سؤال کاملاً منطقی است و کمک می‌کند بدانید برای چه کاری هزینه می‌کنید.
نه، الزاماً. صرف اینکه اطراف ایمپلنت التهاب یا حتی پری ایمپلنتیت ایجاد شده، به این معنی نیست که اولین قدم باید خارج کردن ایمپلنت باشد.
تا زمانی که امکان حفظ ایمپلنت وجود داشته باشد، معمولاً تلاش می‌شود بیماری کنترل شود و ایمپلنت حفظ شود.
البته در شرایط پیشرفته، ممکن است حفظ ایمپلنت امکان‌پذیر یا قابل پیش‌بینی نباشد. مثلاً اگر خود ایمپلنت لق شده باشد، حمایت استخوانی به‌شدت از بین رفته باشد یا درمان‌های قبلی نتیجه مناسبی نداده باشند، خارج کردن ایمپلنت ممکن است مطرح شود.
بنابراین پاسخ این سؤال را نمی‌توان فقط با یک جمله «بله» یا «خیر» داد. اول باید دید خود ایمپلنت چه وضعیتی دارد.
در بعضی بیماران بله. اما معمولاً نمی‌توان بلافاصله درباره کاشت مجدد تصمیم گرفت. ابتدا باید مشخص شود چرا ایمپلنت قبلی شکست خورده، استخوان و لثه چه وضعیتی دارند و آیا عفونت یا التهاب کاملاً کنترل شده است یا نه.
گاهی لازم است ابتدا ناحیه ترمیم شود یا بازسازی استخوان انجام شود و بعد درباره ایمپلنت جدید تصمیم‌گیری شود.
زمان مناسب برای کاشت مجدد هم برای همه افراد یکسان نیست.
یکی از اشتباهات رایج این است که بیمار فکر می‌کند با تمام شدن درمان، ماجرا هم تمام شده است. در حالی که برای حفظ ایمپلنت، مراقبت‌های نگهدارنده و معاینه‌های دوره‌ای اهمیت زیادی دارند.
بسته به شرایط شما، دندانپزشک ممکن است در مراجعات بعدی موارد مختلفی را بررسی کند:
گاهی یک مشکل کوچک در همین معاینه‌های دوره‌ای دیده می‌شود و قبل از اینکه به یک مشکل بزرگ تبدیل شود، می‌توان برایش کاری کرد.
مراقبت صحیح و معاینه‌های دوره‌ای می‌توانند در حفظ روبیکتوت ایمپلنت نقش مهمی داشته باشند. اگر می‌خواهید بدانید یک ایمپلنت دندان معمولاً چقدر دوام دارد و چه عواملی می‌توانند روی ماندگاری آن تأثیر بگذارند، پیشنهاد می‌کنیم مقاله طول عمر ایمپلنت دندان چقدر است؟ ماندگاری ایمپلنت در سال 2026 هم مطالعه کنید.
هیچ روشی نمی‌تواند احتمال بیماری اطراف ایمپلنت را کاملاً به صفر برساند، اما با چند کار ساده می‌توان خطر آن را کمتر کرد.
تمیز کردن اطراف ایمپلنت باید متناسب با شکل روکش و شرایط دهان شما باشد.
ممکن است به برس بین‌دندانی، نخ مخصوص یا ابزارهای دیگر نیاز داشته باشید. مهم این است که روش درست را از دندانپزشک یاد بگیرید.
اگر سابقه پریودنتیت دارید، مراقبت از لثه باید یکی از اولویت‌های شما باشد.
ترک سیگار فقط برای سلا‌مت عمومی مفید نیست؛ سلا‌مت بافت‌های اطراف ایمپلنت هم از این تصمیم سود می‌برد.
کنترل مناسب دیابت بخشی از مراقبت کلی از سلا‌مت دهان و ایمپلنت است.
قرار نیست برای مراجعه به دندانپزشک صبر کنید تا درد شدید بگیرید.
گاهی بیماری اطراف ایمپلنت در مراحل اولیه درد چندانی ندارد.
گیر غذایی مداوم یا دسترسی سخت به اطراف ایمپلنت موضوعی نیست که مجبور باشید با آن کنار بیایید. گاهی اصلاح طراحی روکش می‌تواند تمیز کردن ناحیه را بسیار راحت‌تر کند.
اگر یکی از این علائم را دارید، بهتر است مراجعه را عقب نیندازید:
اگر تورم صورت شدید است یا در تنفس و بلع مشکل دارید، برای بررسی وضعیت می‌توانید به کلینیک دندانپزشکی دانا مراجعه کنید. کلینیک دانا رشت علاوه ایمپلنت، خدمات تخصصی دیگری مثل بلیچینگ دندان در رشت، عصب کشی دندان در رشت، پر کردن دندان در رشت و خیلی از خدمات دیگر را ارائه می‌دهد.
عفونت ایمپلنت دندان چیزی نیست که با شنیدن اسمش فوراً تصور کنیم قرار است ایمپلنتمان را از دست بدهیم.
از طرف دیگر، بی‌توجهی به علائمی مثل خونریزی، تورم، چرک یا لق شدن هم کار درستی نیست.
مشکل اطراف ایمپلنت می‌تواند از یک التهاب ساده بافت نرم شروع شود و اگر کنترل نشود، به درگیری استخوان و پری ایمپلنتیت برسد.
برای همین، تشخیص زودهنگام، رعایت بهداشت، کنترل عوامل خطر، درمان مرحله‌ای و مراجعه منظم به دندانپزشک اهمیت زیادی دارد.
اگر اطراف ایمپلنتتان متورم شده، خونریزی می‌کند، چرک می‌بینید، بوی بد یا طعم ناخوشایند مداوم دارید یا احساس می‌کنید ایمپلنت یا روکش آن لق شده، بهتر است منتظر نمانید که مشکل خودش برطرف شود. اگر هنوز ایمپلنت نکرده‌اید و درباره مراحل، شرایط و روند ایمپلنت دندان در رشت سؤال دارید، می‌توانید راهنمای کامل آن را هم مطالعه کنید.
شما هم تجربه‌ای از درد، التهاب یا عفونت ایمپلنت دندان داشته‌اید؟ اگر دارید، چه علامتی اولین بار باعث شد متوجه مشکل شوید؟
این مقاله توسط تیم تحریریه پزشکی کلینیک دندانپزشکی دانا و از منابع معتبر پزشکی جمع آوری شده است.
در صورت منتشر شدن تحقیقات و مقالات معتبر، این مقاله بروزرسانی خواهد شد.
آخرین بروزرسانی: شهریور 1405
بهتر است روی این موضوع حساب نکنید. ممکن است علائم برای مدتی کمتر شوند، اما اگر علت اصلی التهاب باقی مانده باشد، بیماری می‌تواند ادامه پیدا کند و حتی به تحلیل استخوان منجر شود. هرچه مشکل زودتر تشخیص داده شود، معمولاً فرصت بیشتری برای کنترل آن وجود دارد.
قرمزی و تورم لثه، خونریزی، خروج چرک، بوی بد، مزه ناخوشایند، درد هنگام جویدن و تغییرات استخوانی در عکس می‌توانند از نشانه‌های بیماری اطراف ایمپلنت باشند. اما تشخیص قطعی فقط با نگاه کردن به علائم امکان‌پذیر نیست و ممکن است به معاینه و تصویربرداری نیاز باشد.
خیر. درد می‌تواند دلایل مختلفی داشته باشد؛ از التهاب لثه گرفته تا مشکل روکش، تماس نامناسب دندان‌ها، مشکلات مکانیکی یا بیماری اطراف ایمپلنت.
در بعضی شرایط آنتی‌بیوتیک می‌تواند به‌عنوان بخشی از درمان استفاده شود، اما معمولاً به‌تنهایی مشکل اصلی را حل نمی‌کند. درمان باید متناسب با علت و شدت بیماری انتخاب شود.
یک دارو که بتوان آن را برای همه بیماران «بهترین آنتی‌بیوتیک» دانست وجود ندارد. انتخاب دارو به نوع مشکل، شدت بیماری، وضعیت جسمی فرد، حساسیت‌های دارویی و برنامه درمانی بستگی دارد. بنابراین مصرف خودسرانه آنتی‌بیوتیک توصیه نمی‌شود.
کلرهگزیدین ممکن است در بعضی شرایط برای کنترل پلاک و التهاب به‌عنوان درمان کمکی استفاده شود، اما قرار نیست جای درمان اصلی را بگیرد. ضمن اینکه استفاده طولانی‌مدت و خودسرانه از آن هم توصیه نمی‌شود.
لیزر ممکن است در بعضی برنامه‌های درمانی استفاده شود، اما هنوز نمی‌توان گفت یک روش لیزری مشخص برای تمام بیماران بهترین گزینه است.
نه، لزوماً. اول باید مشخص شود ایمپلنت تا چه اندازه آسیب دیده و آیا امکان حفظ آن وجود دارد یا نه. در بعضی بیماران می‌توان با درمان غیرجراحی یا جراحی، ایمپلنت را حفظ کرد. در موارد پیشرفته‌تر ممکن است خارج کردن آن لازم شود.
اگر بیماری پیشرفت کند و استخوان اطراف ایمپلنت به مقدار قابل توجهی از بین برود، ثبات ایمپلنت هم می‌تواند کاهش پیدا کند. لق شدن خود ایمپلنت موضوعی است که باید جدی بررسی شود.
بیماری اطراف ایمپلنت فقط مخصوص روزها یا ماه‌های اول بعد از کاشت نیست. ممکن است سال‌ها بعد هم ایجاد شود؛ به همین دلیل مراقبت و معاینه دوره‌ای اهمیت دارد.
سیگار یکی از عوامل خطر شناخته‌شده بیماری‌های اطراف ایمپلنت است و می‌تواند سلا‌مت بافت‌های اطراف ایمپلنت را تحت تأثیر قرار دهد. اگر ایمپلنت دارید، ترک سیگار یکی از اقداماتی است که ارزش جدی گرفتن دارد.
دیابت، به‌خصوص وقتی به‌خوبی کنترل نشده باشد، با افزایش خطر بیماری‌های اطراف ایمپلنت ارتباط دارد. اگر دیابت دارید، بهتر است وضعیت آن را در کنار مراقبت‌های دندانپزشکی جدی بگیرید.
در بعضی بیماران امکان کاشت مجدد وجود دارد. اما ابتدا باید علت شکست ایمپلنت قبلی، وضعیت استخوان و لثه و شرایط کلی دهان بررسی شود. گاهی قبل از کاشت مجدد به زمان برای ترمیم یا حتی بازسازی استخوان نیاز است.
مطالب منتخب سردبیر
ساعت کاری:
شنبه تا چهارشنبه : 8:30 صبح تا 20:00 شب ، پنجشنبه: 8:30 صبح تا 15:00 عصر
1 دیدگاه ثبت شده است
سینا
31 شهریور 1405ممنون که علائم عفونت ایمپلنت دندان رو دقیق توضیح دادین